Хондан› Дафтар 2› Ваҳй омадан Мусоро (а) дар узри он шабон› Байт 1815
M2:1815 — ور نگوساری سرت سوی زمین / آفِلی، حَق لا یُحِبُّ الْآفِلین
M2:1815
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
اگر جهت‌گیری و تمایل روحت به سوی امور پست و مادی باشد، از نظر معنوی افول می‌کنی و از لطف خداوند که به تعالی‌جویان تعلق دارد، محروم می‌شوی.
این بیت در ادامهٔ تشبیه روح انسان به گیاه است. همان‌طور که گیاهی که رو به بالا و به سوی نور رشد می‌کند، سرسبز و پرثمر است (ابیات قبل)، روحی که به عالم بالا و معنویت تمایل دارد نیز در حال رشد و تعالی است.
مولانا در اینجا حالت عکس را بیان می‌کند: اگر روح انسان مانند گیاهی سرنگون، به سوی «زمین» - که نماد عالم ماده، نفسانیات و دلبستگی‌های دنیوی است - متمایل شود، دچار «نگوساری» یا واژگونگی معنوی می‌گردد. چنین روحی در حال افول و غروب کردن است. مولانا برای تأکید بر این نکته، از آیهٔ قرآن (انعام، ۷۶) بهره می‌برد که در آن حضرت ابراهیم با دیدن غروب ستارگان و ماه و خورشید، می‌گوید: «لا أُحِبُّ الْآفِلین» (من افول‌کنندگان را دوست ندارم) و از پرستش آنها روی برمی‌گرداند.
بنابراین، پیام این بیت این است که محبوبیت نزد خداوند و رشد معنوی، در گرو تعالی‌جویی و داشتن میلی رو به بالا است. دلبستگی به امور فانی و پست، انسان را از سرچشمهٔ حیات و عشق الهی دور می‌کند و او را به موجودی در حال زوال و خاموشی تبدیل می‌سازد.
- نگوساری
- واژگونی، سرنگونی، رو به پایین بودن
- آفِل
- افول‌کننده، غروب‌کننده، ناپدید شونده (از ریشهٔ عربی «أفول»)
- لا یُحِبُّ الْآفِلین
- عبارتی قرآنی به زبان عربی به معنای: «افول‌کنندگان را دوست ندارد»
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.