M2:2666 — عاد را تو باد دادی در جهان / در فکندی در عذاب و اندهان

این بیت بخشی از سخنان معاویه است که در آن، قدرت ویرانگر ابلیس در طول تاریخ را برمی‌شمارد. در اینجا به داستان قوم «عاد» اشاره می‌شود که در قرآن نیز آمده است. این قوم به دلیل تکبر و روی‌گردانی از پیامبرشان، هود، دچار عذاب الهی شدند. عذاب آن‌ها طوفانی سهمگین و نابودگر بود.

مولانا با عبارت «باد دادی»، به شکلی هوشمندانه هم به معنای «بر باد دادن» و «نابود کردن» اشاره می‌کند و هم به «باد» به عنوان ابزار واقعی عذاب آن قوم. در واقع، معاویه به ابلیس می‌گوید که ریشه‌ی اصلی این گمراهی که منجر به آن عذاب شد، تو بودی. تو آن‌ها را فریب دادی و به مسیری هدایت کردی که پایانش هلاکت بود.

این بیت، مانند ابیات قبل و بعد از خود، نشان می‌دهد که چگونه یک نیروی نامرئی (وسوسه‌ی شیطانی) می‌تواند تمدن‌های بزرگ را به سقوط بکشاند. این صرفاً یک گزارش تاریخی نیست، بلکه هشداری است درباره‌ی قدرت فریب و غرور که می‌تواند هر فرد یا جامعه‌ای را از درون متلاشی کند و مستحق «باد» عذاب سازد.