M2:2737 — گفت چون دانی دروغ و راست را / ای خیال اندیش پر اندیشه‌ها

این بیت پرسش ابلیس از معاویه است و نقطه‌ی عطفی در گفتگوست. معاویه ادعا کرده که فقط «راستی» می‌تواند ابلیس را از چنگ او رها کند. ابلیس با طعنه این ادعا را به چالش می‌کشد. او معاویه را «خیال‌اندیش» و «پر اندیشه‌ها» می‌خواند، یعنی کسی که ذهنش اسیر افکار و تصورات گوناگون است. از دید ابلیس، چنین ذهنی نمی‌تواند معیار مطمئنی برای تشخیص حقیقت باشد. در واقع، او به معاویه می‌گوید: «تو که خودت در دنیای افکار و گمان‌ها غرق هستی، با چه ابزاری می‌خواهی صدق و کذب سخن مرا بسنجی؟»

این پرسش، مقدمه‌ای است برای پاسخ مهم معاویه در ابیات بعدی. مولانا از زبان معاویه توضیح می‌دهد که معیار تشخیص، نه عقل حسابگر و پر از اندیشه، بلکه «دل» است. دلی که سالم و پاک باشد، به طور فطری و شهودی، طعم راست را از دروغ تشخیص می‌دهد، همانطور که زبان سالم طعم شیرین را از تلخ باز می‌شناسد. پیامبر (ص) این محک را معرفی کرده است: «دروغ در دل تردید و آشوب می‌آورد و راستی، آرامش و اطمینان.» بنابراین، پرسش ابلیس، هرچند هوشمندانه، راه را برای معرفی یک معرفت‌شناسی عرفانی و قلبی باز می‌کند که فراتر از استدلال‌های ذهنی عمل می‌کند.