M2:33 — کم ز خاکی چونک خاکی یار یافت / از بهاری صد هزار انوار یافت

Rumi menggunakan perumpamaan alam yang kuat untuk menekankan pentingnya seorang sahabat spiritual (yār). Ia bertanya secara retoris: apakah kita, sebagai manusia, lebih rendah dari secuil tanah? Tanah yang tampaknya tak bernyawa, ketika bertemu dengan sahabatnya—musim semi—ia akan bertransformasi. Dari kehangatan dan hujan musim semi, tanah itu menumbuhkan rerumputan hijau, bunga-bunga beraneka warna, dan pepohonan yang rindang. Inilah "seratus ribu cahaya" (ṣad hazār anvār) yang ia terima: sebuah metafora untuk kehidupan, keindahan, dan kesuburan yang tak terhingga.

Dalam konteks bagian ini, "musim semi" adalah sahabat yang baik, mursyid, atau komunitas orang-orang beriman yang kehadirannya menyuburkan jiwa. Sebagaimana tanah membutuhkan musim semi untuk mengeluarkan potensi terpendamnya, jiwa manusia juga membutuhkan sahabat sejati untuk membantunya berkembang, mengatasi kegelapan batin, dan memancarkan cahaya spiritual. Jika benda mati seperti tanah saja bisa mencapai kemuliaan seperti itu melalui persahabatan, betapa lebih lagi potensi yang dimiliki manusia jika ia menemukan sahabat yang tepat.

این بیت در ادامه‌ی بحث مولانا درباره‌ی اهمیت «یار» و مصاحب خوب آمده است. مولانا برای نشان دادن تأثیر شگرف یک دوست حقیقی، از پدیده‌ای در طبیعت مثال می‌زند که برای همگان ملموس است: زمین (خاک) و بهار.

خاک به تنهایی سرد، مرده و بی‌ثمر است. اما همین که با یار موافق خود، یعنی بهار، همراه می‌شود، دگرگون می‌گردد. از این همنشینی، حیاتی نو برمی‌دمد و زمین از «صد هزار نور» (انوار) که همان گل‌ها، شکوفه‌ها و سرسبزی‌ها هستند، روشن و پرفروغ می‌شود. بهار، نیروی بالقوه‌ی خاک را به فعلیت می‌رساند و استعدادهای پنهان آن را آشکار می‌کند.

مولانا با این تصویرسازی، به انسان نهیب می‌زند که تو از خاک کمتری؟ همان‌طور که خاک برای شکوفایی به بهار نیازمند است، روح تو نیز برای رشد و تعالی به یک «یار» روحانی، یک مرشد یا یک دوست همدل و هم‌مسیر نیاز دارد. این یار، همچون بهار برای روح تو عمل می‌کند و انوار و استعدادهای معنوی وجودت را شکوفا می‌سازد. این بیت تأکیدی است بر این اصل عرفانی که سلوک و رشد روحی بدون راهنما و همراه، اگر نه ناممکن، بسیار دشوار است.