M2:75 — خاک درگاهت دلم را می‌فریفت / خاک بر وی کو ز خاکت می‌شکیفت

Dalam konteks pembukaan Kitab Kedua, Rumi sedang merenungkan daya tarik Sang Kekasih (Tuhan). Ia menggambarkan bagaimana bahkan hal yang paling rendah yang terkait dengan-Nya—debu di ambang pintu-Nya (dargāh)—sudah cukup untuk memikat dan menawan hati sang pencari.

Baris pertama menyatakan ketertarikan yang tak tertahankan ini: "Debu gerbang-Mu memikat hatiku." Ini adalah gambaran kerendahan hati yang mendalam; sang pencari tidak meminta untuk masuk ke istana, tetapi hanya debu di luarnya saja sudah menjadi sumber pesona spiritual. Debu ini melambangkan jejak kehadiran Ilahi di dunia material, titik terendah dari manifestasi-Nya, namun tetap sangat berharga.

Baris kedua adalah seruan kutukan lembut: "Celakalah ia yang tak sabar dengan debu-Mu!" Ini bukan kutukan yang penuh amarah, melainkan ungkapan kesedihan atas siapa pun yang tidak dapat menghargai nilai dari hubungan yang sederhana ini. "Tak sabar" (syekīftan) berarti berpaling, menjadi gelisah, atau tidak dapat menanggung sesuatu. Dengan kata lain, Rumi menyatakan bahwa jika seseorang bahkan tidak dapat menemukan keindahan dan kepuasan dalam jejak kehadiran Tuhan yang paling sederhana sekalipun, maka ia benar-benar tersesat dan patut dikasihani.

این بیت در ادامه‌ی توصیف مولانا از جاذبه‌ی معشوق ازلی (یا پیر و مرشدش) آمده است. او می‌گوید که حتی پست‌ترین و بی‌مقدارترین چیز مرتبط با معشوق، یعنی «خاک درگاه» او، چنان قدرت فریبندگی و جذابیتی دارد که دل سالک را از جا می‌کند و به سوی خود می‌کشد.

در مصرع دوم، مولانا این ایده را به نهایت می‌رساند. او کسی را که بتواند در برابر این کشش مقاومت کند و «شکیبایی» به خرج دهد، نفرین می‌کند. عبارت «خاک بر سرش» نوعی تحقیر و سرزنش است. از دیدگاه عارف عاشق، صبر و قرار در مقابل جاذبه‌ی معشوق، نه یک فضیلت، بلکه یک نقص بزرگ و نشانه‌ی بی‌ذوقی و بی‌خبری است. عشق حقیقی، صبوری را برنمی‌تابد و بی‌قراری و تسلیم محض را طلب می‌کند. بنابراین، شکیبایی در اینجا به معنای دوری و بی‌اعتنایی است و از نظر مولانا، هرکس که بتواند از این آستان دل بکند، موجودی بی‌ارزش است.