M5:1427 — جمله جستی باز ماندی از همه / صید گرگانند این ابله رمه

این بیت در ادامهٔ داستان کنیزک و خاتون، نتیجهٔ نگاه سطحی و عمل شتاب‌زده را بیان می‌کند. خاتون فقط ظاهر عمل کنیزک با خر را دید (شهوت‌رانی) اما به «کدو» که وسیلهٔ حفظ جان و کنترل بود، توجه نکرد. مولانا این داستان را به یک اصل کلی عرفانی و اخلاقی پیوند می‌زند: بسیاری از افراد در راه معنویت، فقط به ظواهر و پوسته‌ها (مانند لباس پشمینهٔ صوفیان یا ادعاهای گزاف) توجه می‌کنند و از حقیقت و باطن کار بی‌خبر می‌مانند.

مصراع اول، «جمله جستی باز ماندی از همه»، به این تناقض اشاره دارد که حرص برای به دست آوردن «همه چیز»، به از دست دادن «همه چیز» منجر می‌شود. این فرد، مانند آن خاتون، به خیال رسیدن به لذت کامل، جان خود را از دست داد. مصراع دوم، «صید گرگانند این ابله رمه»، این افراد را به گله‌ای نادان تشبیه می‌کند که به دلیل همین سطحی‌نگری و پیروی کورکورانه از امیال، به آسانی شکار گرگ‌های راهزن (شیاطین، نفس اماره، یا مدعیان دروغین) می‌شوند. پیام اصلی این است که درک ناقص و اکتفا به ظاهر، خطری مهلک است و انسان را از حقیقت دور و آسیب‌پذیر می‌کند.