Хондан› Дафтар 5› Ҳикояти он гов, ки танҳо дар ҷазираест бузург, Ҳақ таоло он ҷазираи бузургро пур кунад аз набототу риёҳин, ки алафи гов бошад. То ба шаб он гов ҳамаро бихӯрад ва фарбеҳ шавад чун кӯҳпорае. Чун шаб шавад, хобаш набарад аз ғуссаву хавф, ки ҳама саҳроро чаридам, фардо чӣ хӯрам, то аз ин ғусса лоғар шавад. Ҳамчун хилол рӯз бархезад, ҳама саҳроро сабзтар ва анбӯҳтар бинад аз ди; боз бихӯрад ва фарбеҳ шавад, боз шабаш ҳамон ғам бигирад, солҳост, ки ӯ ҳамчунин мебинад ва эътимод намекунад.› Байт 2851
M5:2851 — جمله صحرا را چرد او تا به شب / تا شود زفت و عظیم و مُنتَجَب
M5:2851
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
این گاو تمام روز را به چرا در علفزار سرسبز میگذراند و آنقدر میخورد که بسیار چاق و فربه و درشتهیکل میشود.
این بیت مرحلهٔ اول از یک چرخهٔ معیوب را توصیف میکند که نماد انسان غافل و بیاعتماد به رزق الهی است. مولانا در این حکایت، گاوی را به تصویر میکشد که در جزیرهای پر از نعمت زندگی میکند. این گاو، نمایندهٔ نفسی است که تنها به ظاهر و به داشتههای فعلی خود مینگرد.
«چریدن تا شب» و «فربه شدن» نماد غرق شدن کامل در نعمتهای دنیوی و برخورداری بیحدوحصر از روزی خداوند است. خداوند هر روز سفرهای گسترده برای این گاو (نماد انسان) پهن میکند و او تا سرحد سیری کامل از آن بهرهمند میشود. این چاقی و بزرگی، اوج برخورداری مادی است. اما مشکل از آنجا آغاز میشود که این برخورداری، به آرامش و اعتماد قلبی منجر نمیشود. این بیت، زمینه را برای بیت بعدی آماده میکند که در آن، ترس و اضطراب شبانه از فردای نامعلوم، تمام این فربهی و برخورداری را از بین میبرد. در واقع، این گاو نماد انسانی است که با وجود دیدن مکرر لطف و رزاقیت خداوند، هرگز به او اعتماد نمیکند و همواره در اضطراب آینده به سر میبرد.
- زفت
- درشت، ستبر، فربه
- مُنتَجَب
- برگزیده، انتخابشده، عالی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.