Хондан› Дафтар 5› Ҳикояти он гов, ки танҳо дар ҷазираест бузург, Ҳақ таоло он ҷазираи бузургро пур кунад аз набототу риёҳин, ки алафи гов бошад. То ба шаб он гов ҳамаро бихӯрад ва фарбеҳ шавад чун кӯҳпорае. Чун шаб шавад, хобаш набарад аз ғуссаву хавф, ки ҳама саҳроро чаридам, фардо чӣ хӯрам, то аз ин ғусса лоғар шавад. Ҳамчун хилол рӯз бархезад, ҳама саҳроро сабзтар ва анбӯҳтар бинад аз ди; боз бихӯрад ва фарбеҳ шавад, боз шабаш ҳамон ғам бигирад, солҳост, ки ӯ ҳамчунин мебинад ва эътимод намекунад.› Байт 2855
M5:2855 — باز زفت و فربه و لَمتُر شود / آن تنش از پیه و قوّت پُر شود
M5:2855
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
با طلوع خورشید و دیدن مرتع سرسبز، گاو دوباره با حرص و ولع میچرد و تا شب، بدنش از فرط خوردن، فربه و پر از چربی و انرژی میشود.
این بیت نقطهٔ اوج چرخهٔ روزانهٔ گاو را به تصویر میکشد. پس از آنکه شب را با غصه و ترس از گرسنگی به صبح رسانده و چون «خلال» (چوب نازک) لاغر شده، با دیدن لطف بیپایان خداوند که دشت را دوباره سبز کرده، تمام اضطرابش را فراموش میکند و با حرص و ولعی حیوانی (که مولانا آن را «جوع البقر» مینامد) به چریدن مشغول میشود.
نتیجهٔ این فراموشی و زیادهروی، فربهی و سنگینی است. مولانا با استفاده از سه واژهٔ «زفت»، «فربه» و «لمتر» بر ابعاد این چاقی اغراقآمیز تأکید میکند. این چاقی صرفاً فیزیکی نیست، بلکه نماد غرق شدن کامل در نعمتهای مادی و غفلت از منبع اصلی آن، یعنی خداوند، است. این سیری و فربهی، خود زمینه را برای اضطراب شب بعد فراهم میکند. گاو (که نماد نفس انسان است) به جای آنکه از این تجربهٔ تکرارشونده درس اعتماد و توکل بگیرد، تنها میان دو قطب ترس از نداری و حرص برای برخورداری در نوسان است.
- لَمتُر
- بسیار بزرگ، عظیمالجثه، ستبر
- زفت
- درشت، ستبر، کلفت
- پیه
- چربی حیوان
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.