Хондан› Дафтар 6› Қиссаи Аҳад, Аҳад гуфтани Билол дар ҳарри Ҳиҷоз аз муҳаббати Мустафо (с) дар он чоштгоҳҳо, ки хоҷааш аз таъассуби ҷаҳудӣ ба шохи хораш мезад пеши офтоби Ҳиҷоз ва аз захм хун аз тани Билол бармеҷӯшид, аз ӯ Аҳад, Аҳад меҷуст беқасди ӯ, чунонки аз дардимандони дигар нола ҷаҳад беқасд, зеро аз дарди ишқ мумталӣ буд, эҳтимоми дафъи дарди хорро мадхал набуд, ҳамчун саҳараи Фиръавн ва Ҷарҷис ва ғайри онҳо лоюъадду ва лоюҳсо› Байт 894
M6:894 — عالم السرست پنهان دار کام / گفت کردم توبه پیشت ای همام
M6:894
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
ابوبکر به بلال توصیه میکند که برای در امان ماندن از شکنجه، ایمانش را مخفی کند چون خدا از قلب او آگاه است، و بلال ظاهراً این پند را میپذیرد و توبه میکند.
این بیت نقطهٔ عطفی در داستان شکنجه شدن بلال است. ابوبکر صدیق که از دیدن عذاب بلال دلش به درد آمده، از سر خیرخواهی و با منطقی دینی به او راهی برای رهایی نشان میدهد. استدلال او این است: «خداوند که عالم السر است و از راز دلها خبر دارد، پس نیازی نیست با فریاد زدنِ «احد»، ایمانت را آشکار کنی و خود را به کشتن دهی. کام و مراد خود را، که همان عشق به توحید است، در دل پنهان کن.»
پاسخ بلال در ظاهر پذیرش کامل این نصیحت است. او با احترام ابوبکر را «همام» (مرد بلندهمت) خطاب میکند و میگوید: «توبه کردم.» این توبه، توبه از ابراز عشق است، نه از خود عشق. اما ابیات بعدی نشان میدهند که این توبه، توبهای عقلانی و مصلحتی است که در برابر سیلاب عشق تاب نمیآورد. مولانا در حال زمینهچینی برای نشان دادن تقابل میان «عقل مصلحتاندیش» (که در اینجا در کلام ابوبکر نمود مییابد) و «عشق قهّار» است که هیچ منطق و توبهای را برنمیتابد. توبهٔ بلال، تلاشی صادقانه اما محکوم به شکست برای مهار کردن نیرویی است که از اختیار او خارج شده است.
- عالم السر
- دانای رازها، از صفات خداوند
- کام
- مراد، آرزو، خواستهٔ دل
- همام
- مرد بزرگ، بلندهمت، شجاع
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.