Девони Шамс› Ғазал 1234› Байт 2 ← пешина · оянда →
Девони Шамс · غزل شمارهٔ ۱۲۳۴
- چو دایه این جهان پستان سیه کرد گلوگیر آمدت چون شهد شیرش
G1234:2
Забони шумо
Тарҷума ба забони шумо ҳанӯз нест — он барои тамоми ғазал якҷоя сохта мешавад:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Шарҳи ин байт
Ҳанӯз нанавиштаанд — хониши дақиқи ин байт дар заминаи ғазалаш:
Тамоми ғазал ↗
- 1 قضا آمد شنو طبل نفیرش·نفیرش تلختر یا زخم تیرش
- 2 چو دایه این جهان پستان سیه کرد·گلوگیر آمدت چون شهد شیرش
- 3 خنک طفلی که دندان خرد یافت·رهد زین دایه و شیر و زحیرش
- 4 بشارتهای غیبی شد غذااش·ز شیرش وارهانید از بشیرش
- 5 چو هر دم میرسد تلقین عشقش·چه غم دارد ز منکر یا نکیرش
- 6 چو آن خورشید بر وی سایه انداخت·ز دوزخ ایمنست و زمهریرش
- 7 به اقبال جوان واگشت جانی·که راه دین نزد این چرخ پیرش
- 8 بدان دارالامان و اصل خود رفت·رهید از دامگاه و دار و گیرش
- 9 رهید از بند شحنه حرص و آزی·که کرده بود بیچاره و حقیرش
- 10 رو ای جان کز رباط کهنه جستی·ز غصه آجر و حجره و حصیرش
- 11 نثارش آید از رضوان جنت·کنارش گیرد آن بدر منیرش
- 12 تماشا یافت آن چشم عفیفش·سعادت یافت آن نفس فقیرش
- 13 خجسته باد باغستان خلدش·مبارک باد آن نعم المصیرش
ganjoor: sh1234 · public domain