غزل شمارهٔ ۱۲۳۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1237:1 شنو پندی ز من ای یار خوش کیشبه خون دل برآید کار درویش
2. G1237:2 یقین می‌دان مجیب و مستجابستدعای سوخته درویش دل ریش
3. G1237:3 چو آن سلطان بی‌چون را بدیدیغنی گشتی رهیدی از کم و بیش
4. G1237:4 چو اسماعیل قربان شو در این عشقولی را بنده شو گر نیستی میش
5. G1237:5 چو پختی در هوای شمس تبریزاز این خامان بیهوده میندیش

ganjoor: sh1237 · public domain