Девони Шамс› Ғазал 1263› Байт 2 ← пешина · оянда →

Девони Шамс · غزل شمارهٔ ۱۲۶۳

  1. گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو آن کس که مست گردد خود این بود نشانش

G1263:2

Забони шумо

Тарҷума ба забони шумо ҳанӯз нест — он барои тамоми ғазал якҷоя сохта мешавад:

Шарҳи ин байт

Ҳанӯз нанавиштаанд — хониши дақиқи ин байт дар заминаи ғазалаш:

Тамоми ғазал ↗

  1. 1 سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش·مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش
  2. 2 گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو·آن کس که مست گردد خود این بود نشانش
  3. 3 چشمش بلای مستان ما را از او مترسان·من مستم و نترسم از چوب شحنگانش
  4. 4 ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه·برجه بگیر زلفش درکش در این میانش
  5. 5 اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید·جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش
  6. 6 آن روی گلستانش وان بلبل بیانش·وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش
  7. 7 این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست·بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش
  8. 8 دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد·پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش

ganjoor: sh1263 · public domain