غزل شمارهٔ ۱۸۸۲

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G1882:1 آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تنز آیینه ندیده‌ست او الا سیهی آهن
2. G1882:2 از آب حیات تو دور است به ذات توکز کبر برآید او بالا مثل روغن
3. G1882:3 پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسداز لذت آن بوسه ای روت مه روشن
4. G1882:4 گفتم به دلم چونی گفتا که در افزونیزیرا که خیالش را هستم به خدا مسکن
5. G1882:5 در سینه خیال او وان گاه غم و غصهدر آب حیات او وانگه خطر مردن

ganjoor: sh1882 · public domain