Девони Шамс› Ғазал 2214› Байт 2 ← пешина · оянда →

Девони Шамс · غزل شمارهٔ ۲۲۱۴

  1. داد باغ و دم مرغان بدهد آب حیات آن زمانی که درآییم به بستان، من و تو

G2214:2

Забони шумо

Тарҷума ба забони шумо ҳанӯз нест — он барои тамоми ғазал якҷоя сохта мешавад:

Шарҳи ин байт

Ҳанӯз нанавиштаанд — хониши дақиқи ин байт дар заминаи ғазалаш:

Тамоми ғазал ↗

  1. 1 خنک آن دم که نشینیم در ایوان، من و تو·به دو نقش و به دو صورت به یکی جان، من و تو
  2. 2 داد باغ و دم مرغان بدهد آب حیات·آن زمانی که درآییم به بستان، من و تو
  3. 3 اختران فلک آیند به نظّارهٔ ما·مهِ خود را بنماییم بدیشان، من و تو
  4. 4 من و تو بی‌من و تو جمع شویم از سر ذوق·خوش و فارغ ز خرافاتِ پریشان، من و تو
  5. 5 طوطیان فلکی جمله شکرخوار شوند·در مقامی که بخندیم بدان سان، من و تو
  6. 6 این عجب‌تر که من و تو به یکی کنج، این جا·هم در این دم به عراقیم و خراسان، من و تو
  7. 7 به یکی نقش بر این خاک و بر آن نقش دگر·در بهشت ابدی و شکرستان، من و تو

ganjoor: sh2214 · public domain