غزل شمارهٔ ۴۷۷

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G477:1 ز آفتاب سعادت مرا شراباتستکه ذره‌های تنم حلقه خراباتست
2. G477:2 صلای چهره خورشید ما که فردوسستصلای سایه زلفین او که جناتست
3. G477:3 به آسمان و زمین لطف ایتیا فرمودکه آسمان و زمین مست آن مراعاتست
4. G477:4 ز هست و نیست برون‌ست تختگاه ملکهزار ساله از آن سوی نفی و اثباتست
5. G477:5 هزار در ز صفا اندرون دل بازستشتاب کن که ز تأخیرها بس آفاتست
6. G477:6 حیات‌های حیات آفرین بود آن جااز آنک شاه حقایق نه شاه شهماتست
7. G477:7 ز نردبان درون هر نفس به معراجندپیاله‌های پر از خون نگر که آیاتست
8. G477:8 در آن هوا که خداوند شمس تبریزیستنه لاف چرخه چرخ‌ست و نی سماواتست

ganjoor: sh477 · public domain