غزل شمارهٔ ۹۱۰

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G910:1 بر آستانه اسرار آسمان نرسدبه بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد
2. G910:2 گمان عارف در معرفت چو سیر کندهزار اختر و مه اندر آن گمان نرسد
3. G910:3 کسی که جغدصفت شد در این جهان خرابز بلبلان ببرید و به گلستان نرسد
4. G910:4 هر آن دلی که به یک دانگ جو جوست ز حرصبه دانک بسته شود جان او به کان نرسد
5. G910:5 علف مده حس خود را در این مکان ز بتانکه حس چو گشت مکانی به لامکان نرسد
6. G910:6 که آهوی متأنس بماند از یارانبه لاله زار و به مرعای ارغوان نرسد
7. G910:7 به سوی عکه روی تا به مکه پیوندیبرو محال مجو کت همین همان نرسد
8. G910:8 پیاز و سیر به بینی بری و می‌بوییاز آن پیاز دم ناف آهوان نرسد
9. G910:9 خموش اگر سر گنجینه ضمیرستتکه در ضمیر هدی دل رسد زبان نرسد

ganjoor: sh910 · public domain