غزل شمارهٔ ۹۱۱

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G911:1 به روز مرگ چو تابوت من روان باشدگمان مبر که مرا درد این جهان باشد
2. G911:2 برای من مگری و مگو «دریغ دریغ»به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
3. G911:3 جنازه‌ام چو ببینی مگو «فراق فراق»مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
4. G911:4 مرا به گور سپاری مگو «وداع وداع»که گور پردهٔ جمعیت جنان باشد
5. G911:5 فُروشدن چو بدیدی برآمدن بنگرغروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟!
6. G911:6 تو را غروب نماید ولی شروق بودلحد چو حبس نماید خلاص جان باشد
7. G911:7 کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟!چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟!
8. G911:8 کدام دلو فرورفت و پر برون نامدز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد؟!
9. G911:9 دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشاکه های‌هوی تو در جوّ لامکان باشد

ganjoor: sh911 · public domain