بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Яке пурсид аз олими орифе, ки агар дар намоз касе бигиряд ба овоз ва оҳ кунад ва нола кунад, намозаш ботил шавад? Ҷавоб гуфт: «Номи он обдида аст, то он гирянда чӣ дидааст. Агар шавқи Худо дидааст ва мегиряд ё пушаймонии гуноҳе, намозаш табоҳ нашавад, балки камол гирад, ки «Ло салота илла биҳузурил-қалб». Ва агар ӯ ранҷурии тан ё фироқи фарзанд дидааст, намозаш табоҳ шавад, ки асли намоз тарки тан аст ва тарки фарзанд Иброҳимвор, ки фарзандро қурбон мекард аз баҳри такмили намоз ва танро ба оташи Нимрӯд месупурд ва амр омад Мустафоро (с) бад-ин хисол, ки «Фаттабиъ миллата Иброҳим, лақад конат лакум усватун ҳасанатун фи Иброҳим».