M1:1212 — ای بسا هندو و تُرکِ همزبان / ای بسا دو تُرک چون بیگانگان

مولانا در این بیت، ایده‌ای کلیدی را مطرح می‌کند که در بیت بعدی آن را کامل‌تر شرح می‌دهد: ارتباط واقعی و عمیق، فراتر از زبان گفتاری است. او با یک مثال روشن و کوبنده، این نکته را بیان می‌کند. «هندو» و «تُرک» در اینجا نماد دو فرهنگ و زبان کاملاً متفاوت و دور از هم هستند. با این حال، ممکن است این دو نفر به دلیل یک فهم مشترک درونی، «همزبان» باشند.

در مقابل، دو «تُرک» که ظاهراً از یک قوم هستند و به یک زبان سخن می‌گویند، ممکن است همچون «بیگانگان» باشند، زیرا آن پیوند قلبی و همدلی میانشان وجود ندارد.

این بیت مقدمه‌ای است برای رسیدن به این نتیجه که «همدلی از همزبانی بهتر است». در داستان سلیمان و پرندگان، زبان مشترک آنها صرفاً یک معجزهٔ کلامی نیست، بلکه نشانهٔ یک ارتباط عمیق و درک متقابل است که به سلیمان اجازه می‌دهد «محرم» رازهای آنان باشد. بنابراین، زبان حقیقی، زبان دل است، نه زبان دهان.