M1:1620 — ای مری کرده پیاده با سوار / سر نخواهی برد اکنون پای دار

این بیت در ادامه‌ی مقایسه‌ی میان «انسان کامل» و «انسان ناقص» آمده است. مولانا انسان ناقص را به فردی پیاده تشبیه می‌کند که گستاخانه به رقابت با یک سوارکار برخاسته است. این تصویری از یک نبرد نابرابر و از پیش باخته است.

پیام اصلی این است که انسان ناآزموده و اسیر نفس، نباید کارهای اولیای الهی و انسان‌های کامل را تقلید کند. همان‌طور که در ابیات قبل گفته شد، اگر انسان کاملی چون ابراهیم به آتش قدم بگذارد، آتش برایش گلستان می‌شود (ورد احمر آورد)، اما اگر فرد ناقصی همان کار را بکند، جز خاکستر چیزی نصیبش نمی‌شود. این رقابت (مری کردن)، نه تنها بی‌فایده، بلکه مرگبار است. مولانا هشدار می‌دهد: «سر نخواهی برد»، یعنی در این مسیر، هستی معنوی خود را از دست خواهی داد. بنابراین، بهترین کار برای فرد ناقص، توقف و تأمل است: «اکنون پای دار»، یعنی همین حالا دست نگه دار و جایگاه خود را بشناس.