M1:1686 — من تمام این نیارم گفت از آن / منع می‌آید ز صاحب مرکزان

مولانا پس از اشاره به قدرت شگرف «صاحب‌دلان» یا اولیای الهی بر قلب‌ها و توانایی آن‌ها در محو و اثبات خاطرات و اندیشه‌ها، ناگهان سخن را کوتاه می‌کند. او می‌گوید که اجازه ندارد بیش از این در این باره سخن بگوید. این توقف، یک فن بیانی رایج در مثنوی است که نشان می‌دهد برخی حقایق عرفانی، گفتنی نیستند و باید از طریق کشف و شهود درک شوند.

«صاحب مرکزان» در اینجا همان «صاحب دل» در بیت‌های قبلی (بیت ۱۶۸۴) است؛ یعنی انسان‌های کاملی که محور و مرکز معنوی عالم هستند. این بزرگان، اسرار الهی را تنها برای کسانی که ظرفیت و آمادگی‌اش را دارند آشکار می‌کنند. مولانا با این بیت، هم به عظمت و سنگینی این راز اشاره می‌کند و هم به خواننده یادآوری می‌کند که راه معرفت، راهی شنیدنی و خواندنی نیست، بلکه راهی رفتنی و تجربه‌کردنی است. این منع، نه از سر بخل، که از سر حکمت و شفقت بر سالک است تا از فهم نادرست و آسیب‌های روحی در امان بماند.