M1:1860 — او نداند که هزاران را چو او / دیو افکنده‌ست اندر آب جو

این بیت در ادامهٔ توصیف حال کسی است که با مدح و ثنای دیگران، دچار تکبر و خودبزرگ‌بینی می‌شود. مولانا هشدار می‌دهد که این فرد از یک حقیقت تلخ غافل است: او اولین قربانی این دام نیست. شیطان (دیو) پیش از او، افراد بی‌شمار دیگری را نیز با همین ابزارِ ستایش و تمجید، از خود بی‌خود کرده و در «جوی آب» غرور و غفلت غرق کرده است.

تصویر «انداختن در جوی آب» کنایه‌ای قدرتمند از نابودی است. فرد مغرور، همچون کسی که در جریان آب افتاده، کنترل خود را از دست می‌دهد و بی‌اختیار به سوی هلاکت می‌رود. این غرور، که از ستایش دیگران تغذیه می‌کند، در حقیقت وسوسه‌ای شیطانی است که او را از مسیر حقیقت و خودشناسی دور می‌کند و به ورطهٔ نابودی می‌کشاند. بنابراین، این بیت یک هشدار جدی دربارهٔ خطرات پنهان در شهرت و محبوبیت نزد خلق است.