M1:1883 — آنک اندر دامنت آویخت او / چون چنین گشتی ز تو بگریخت او

این بیت نتیجهٔ تمثیلی است که مولوی برای شرح زیان‌های شهرت‌طلبی و مورد توجه عوام قرار گرفتن بیان می‌کند. در ابیات قبل، او انسانی را توصیف می‌کند که در اثر توجه و ستایش دیگران، به تدریج صفات انسانی خود را از دست می‌دهد و به موجودی بدتر از دیو تبدیل می‌شود.

مولوی می‌گوید تا زمانی که تو «آدم» بودی، شیطان (دیو) به دنبالت بود تا تو را بفریبد و به دام اندازد (به دامنت می‌آویخت). کار شیطان، گمراه کردن انسان است. اما وقتی در اثر غرور و خودبینی، چنان در خصلت‌های شیطانی استوار و پست شدی که از خود شیطان هم پیشی گرفتی، همان شیطان که زمانی خریدار تو بود، از تو وحشت‌زده گریخت.

این تصویرسازی قدرتمند، عمق سقوط اخلاقی فرد را نشان می‌دهد: او به چنان درجه‌ای از زشتی باطنی رسیده که حتی مظهر شرارت نیز از او بیزار و گریزان است. این هشداری است در مورد اینکه چگونه ستایش خلق می‌تواند انسان را از انسانیت تهی کرده و به موجودی تبدیل کند که حتی شیطان نیز از او ننگ دارد.