M1:1885 — بی عنایات حق و خاصان حق / گر ملک باشد سیاهستش ورق

این بیت اوج نیاز و وابستگی مطلق انسان به لطف الهی را بیان می‌کند. مولانا پس از آنکه در بیت قبل می‌گوید «بی‌عنایات خدا هیچیم هیچ»، در اینجا این مفهوم را به بالاترین حد ممکن می‌رساند.

او از «فرشته» (ملک) به عنوان نماد پاکی، معصومیت و نزدیکی به خدا استفاده می‌کند تا بگوید حتی چنین موجودی نیز قائم به ذات خود نیست و هستی و ارزشش به لطف و توجه خداوند وابسته است. اگر این عنایت لحظه‌ای قطع شود، «ورق» یا همان کارنامهٔ اعمال او نیز «سیاه» خواهد شد. این سیاهی نه لزوماً به معنای گناه، بلکه به معنای پوچی، بی‌ثمری و دور افتادن از سرچشمهٔ نور و حقیقت است.

نکتهٔ مهم دیگر، ذکر «خاصان حق» در کنار «حق» است. از دیدگاه مولانا، لطف خداوند تنها به صورت مستقیم به انسان نمی‌رسد، بلکه از طریق واسطه‌هایی چون پیامبران و اولیا (پیران طریقت) نیز جاری می‌شود. این تأکیدی است بر اهمیت حیاتی راهنما و مرشد در مسیر معنوی. بنابراین، برای رستگاری، هم توجه مستقیم الهی و هم پیروی از راهنمایان برگزیدهٔ او ضروری است.