M1:1894 — صد هزاران ضد ضد را می‌کشد / بازشان حکم تو بیرون می‌کشد

این بیت در ادامهٔ نیایش مولانا و تأمل او در قدرت مطلق خداوند آمده است. مولانا به یک اصل بنیادین در طبیعت اشاره می‌کند: جهان صحنهٔ تضاد و تقابل است. آب، آتش را خاموش می‌کند؛ روز، شب را از میان می‌برد؛ سلامتی با بیماری می‌جنگد و زندگی به مرگ می‌انجامد. این «کشتن» و نابود شدن، قانون ظاهری این عالم است.

اما نیمهٔ دوم بیت، لایهٔ عمیق‌تری از حقیقت را آشکار می‌کند. با وجود این نابودی دائمی، «حکم» یا فرمان الهی، نیروی برتر و آفریننده‌ای است که پیوسته همه چیز را از دل نیستی (عدم) بیرون می‌کشد و به آنها دوباره هستی می‌بخشد. این آفرینش مستمر، تجلی قدرت خداوند است که بر قانون تضاد و فنا غلبه دارد. همانطور که شب پس از روز و بهار پس از خزان بازمی‌گردد، ارادهٔ الهی ضامن بقا و بازآفرینی جهان است.

در متن داستان، این بیت تأکیدی است بر اینکه حتی اگر «قطرهٔ دانش» روح سالک توسط هوا و هوس (ضد آن) نابود شود، قدرت خداوند می‌تواند آن را دوباره زنده کند و به اصل خود بازگرداند. هیچ چیز، حتی عدم، نمی‌تواند در برابر ارادهٔ خالق مقاومت کند.