M1:1901 — آنچ خوردی وا ده ای مرگ سیاه / از نبات و دارو و برگ و گیاه

این بیت بخشی از تمثیل بزرگتری است که مولانا برای توضیح قدرت خداوند در آفرینش از نیستی (عدم) به کار می‌برد. او چرخهٔ فصول را نمونه‌ای از این قدرت می‌داند. در پاییز، طبیعت می‌میرد؛ گویی «مرگ سیاه» تمام سرسبزی‌ها و گیاهان را می‌بلعد. اما با رسیدن بهار، فرمان الهی صادر می‌شود و به این مرگ دستور می‌دهد که هر آنچه را «خورده» است، بازگرداند.

این فرمان، تجلی ارادهٔ خداوند بر نیستی است. «مرگ سیاه» در اینجا تجسمی شاعرانه از همان «عدم» یا نیستی است که در ابیات قبل به آن اشاره شده. این تصویر، مقدمه‌ای است برای اینکه مولانا در ابیات بعدی، این چرخهٔ مرگ و زندگی در طبیعت را به تحولات درونی انسان و «باغ دل» او تشبیه کند و نشان دهد که همان‌طور که خدا بهار را از دل زمستان برمی‌آورد، می‌تواند جان و روان انسان را نیز زنده و شکوفا سازد.