M1:1916 — تا دم عیسی ترا زنده کند / همچو خویشت خوب و فرخنده کند

این بیت در ادامه‌ی اندرز مولانا به سالک است که باید در برابر معشوق ازلی (که به یوسف تشبیه شده) دست از غرور و خودنمایی بردارد و همچون یعقوب، سراپا نیاز و زاری شود. مولانا در بیت قبل، از سالک می‌خواهد که با «فقر» و «نیاز»، خود را «مرده» سازد. این «مردن» به معنای مرگ ارادی و از بین بردنِ «من» دروغین و نفسانی است.

این بیت نتیجه‌ی آن مرگ اختیاری را بیان می‌کند. همان‌طور که در باور مسیحیان، نفس عیسی (ع) مردگان را زنده می‌کرد، در عرفان نیز وقتی سالک از وجود خودی خالی می‌شود، «دم الهی» یا فیض حق در او می‌دمد و او را به حیاتی حقیقی و معنوی زنده می‌کند. این حیات تازه، صرفاً بازگشت به زندگی نیست، بلکه یک دگرگونی کامل است. سالک «همچو خویش» یعنی همانند خودِ آن دمِ الهی، «خوب» (دارای صفات نیکو) و «فرخنده» (مبارک و خجسته) می‌شود. به عبارت دیگر، با مردن از خود، به صفات الهی زنده می‌شود.