M1:1963 — تازگی و جنبش طوبیست این / همچو جنبشهای حیوان نیست این

مولانا در این بخش از حدیث پیامبر سخن می‌گوید که «نفحات» یا وزش‌های رحمت الهی در ایام زندگی بر ما می‌وزد و باید خود را در معرض آن قرار دهیم. این نفحات، جان‌های مرده را زنده و جان‌های آتشین (اسیر خشم و شهوت) را آرام می‌کنند.

این بیت، ماهیت این تحول روحانی را روشن می‌سازد. «جنبش» یا حیاتی که از این نسیم الهی حاصل می‌شود، از جنس «طوبی» است؛ یعنی بهشتی، متعالی و معنوی است. این حرکت، انسان را به سوی بالا و کمال می‌برد.

در مقابل، مولانا تأکید می‌کند که این جنبش با «جنبش‌های حیوان» تفاوت دارد. حرکات حیوانی از غرایز نفسانی مانند شهوت، گرسنگی و خشم سرچشمه می‌گیرد و صرفاً برای بقای مادی و لذت‌های دنیوی است. اما جنبش روحانی حاصل از نفحات حق، از جنس آگاهی، عشق و معرفت است و هدف آن رشد باطنی و نزدیکی به مبدأ هستی است. در واقع، این بیت تمایزی کلیدی میان حرکت در مسیر نفس و حرکت در مسیر روح برقرار می‌کند.