M1:1999 — عشق و جان هر دو نهانند و ستیر / گر عروسش خوانده‌ام عیبی مگیر

مولانا در بیت پیش، حال معنوی پیامبر و یارانش در «شب تعریس» را به وصال با «عروس» تشبیه کرده است. او در این بیت از این تشبیه دفاع می‌کند و می‌گوید ممکن است در نگاه اول این مقایسه عجیب به نظر برسد، اما دلیل خوبی برای آن وجود دارد.

نکته‌ی اصلی این است که «جان» (روح) و «عشق» هر دو حقایقی نادیدنی و باطنی هستند. همان‌طور که عروس در حجله، پوشیده و دور از چشم نامحرمان است، این معانی بلند نیز در پرده‌ی غیب قرار دارند. پس تشبیه یک امر پنهان و لطیف (جان) به موجودی دیگر که ویژگی اصلی‌اش در این موقعیت، مستوری و زیبایی پنهان است (عروس)، تشبیهی مناسب و دقیق است.

مولانا با این بیت، خواننده را دعوت می‌کند که به ظواهر الفاظ بسنده نکند و به وجه شبه و معنای عمیق‌تر استعاره‌ها توجه کند. او پیش‌بینی می‌کند که ممکن است برخی این تشبیه را زمینی و نامناسب بدانند، اما توضیح می‌دهد که این مقایسه برای نزدیک کردن یک مفهوم انتزاعی و معنوی به ذهن مخاطب است و نباید آن را عیب شمرد.