M1:2013 — پیش تو شسته ترا خود پیش کو / پیش هستت جان پیش‌اندیش کو

مولانا در این بیت، با بازی هنرمندانه‌ای با کلمه‌ی «پیش»، خواننده را به خودآگاهی دعوت می‌کند. او می‌گوید میراث معنوی پیامبر و اولیا، همچون گنجی «پیش روی» تو حاضر است. مشکل، غیبت آن گنج نیست؛ مشکل، غیبتِ خودِ توست. می‌پرسد: «خودِ تو کجایی؟» یعنی آیا با تمام حواس و توجهت در این لحظه حضور داری تا این فرصت را درک کنی؟

در مصرع دوم، این ایده را عمیق‌تر می‌کند. در برابر «هستی» مادی و جسمانی تو، که تنها به «حال» و امور روزمره می‌پردازد، آن «جان پیش‌اندیش» کجاست؟ «جان پیش‌اندیش» روحی است که به فراتر از ظواهر می‌نگرد، به عاقبت کار و به عالم معنا می‌اندیشد. مولانا هشدار می‌دهد که اگر انسان صرفاً در ابعاد مادی و زمانیِ «پیش» و «پس» زندگی کند، از درک حقیقت بی‌زمان و بی‌مکانِ روح محروم می‌ماند. این بیت دعوتی است برای فراتر رفتن از وجود جسمانی و بیدار کردن آن بصیرتی که قادر به دیدن نفحات و فرصت‌های الهی است.