M1:2018 — روز بارانست می‌رو تا به شب / نه ازین باران از آن باران رب

مولانا این بیت را در شرح حدیث «نفحات» می‌آورد که می‌گوید در ایام زندگی نسیم‌های رحمتی از سوی خداوند می‌وزد و باید خود را در معرض آن‌ها قرار داد. او این «نفحات» یا فرصت‌های معنوی را به «روز باران» تشبیه می‌کند.

مصرع اول دعوتی است برای بهره‌برداری کامل از این فرصت: «می‌رو تا به شب». یعنی تمام روز، تمام این فرصت را غنیمت بشمار و در طلب آن رحمت حرکت کن. این حرکت، یک سیر و سلوک باطنی است.

مصرع دوم بلافاصله این تصویر را از معنای مادی آن جدا می‌کند. مولانا تأکید می‌کند که مقصودش بارانِ آب و گِل نیست، بلکه «بارانِ رب» است؛ یعنی فیض، رحمت، الهام و گشایش معنوی که از جانب خداوند بر جان سالک می‌بارد. این بیت در واقع یک تمثیل است برای تشویق سالک به غنیمت شمردن لحظات خاص تجلی و رحمت الهی و تلاش بی‌وقفه برای دریافت آن.