M1:2115 — ترک و کرد و پارسی‌گو و عرب / فهم کرده آن ندا بی‌گوش و لب

این بیت در ادامۀ داستان خواب دیدن خلیفه عمر بیان می‌شود. در این داستان، صدایی غیبی (هاتف) در خواب با عمر سخن می‌گوید. مولانا از این فرصت استفاده می‌کند تا ماهیت «ندای حق» را توصیف کند. این ندا، برخلاف صداهای مادی که ما می‌شناسیم، به گوش و لب فیزیکی وابسته نیست. این یک ارتباط مستقیم و درونی با جان انسان است.

مولانا با نام بردن از اقوام مختلف—ترک، کرد، پارسی‌گو و عرب—بر این نکته تأکید می‌کند که این پیام الهی، مرزهای زبانی و فرهنگی را در هم می‌شکند. این یک زبان مشترک برای همۀ بشریت است که با فطرت و روح آن‌ها سخن می‌گوید. در واقع، این همان ندای «اَلَستُ بِرَبِّکُم» (آیا من پروردگار شما نیستم؟) است که در عالم ذر به همۀ ارواح رسید و همگی آن را فهمیدند و پاسخ «بلی» (آری) دادند. بنابراین، این بیت به ما یادآوری می‌کند که درک حقایق معنوی، امری ورای حواس پنجگانه و تفاوت‌های ظاهری انسان‌هاست و به دریافت قلبی و روحی بستگی دارد.