M1:2172 — پیش او بر کای تو ما را اختیار / این قدر بستان کنون معذور دار

این بیت در بطن داستانی قرار دارد که در آن، مطربی پیر و مستأصل از خلق بریده و در گورستان تنها برای خدا چنگ می‌نوازد. خداوند ندایی غیبی به خلیفه، عمر، می‌رساند که بنده‌ی خاص ما را دریاب.

پیامی که عمر مأمور به ابلاغ آن است، سرشار از لطف و دلجویی است. عبارت «کای تو ما را اختیار» اوج این دلجویی است. خداوند، آن هنرمند مطرود و منزوی را «برگزیده» و «منتخب» خود می‌خواند. این کلام، عزت نفس از دست رفته‌ی او را بازمی‌گرداند و به او یادآوری می‌کند که اگرچه در چشم مردمان بی‌ارزش شده، اما در نگاه خداوند جایگاهی والا دارد.

بخش دوم بیت، «این قدر بستان کنون معذور دار»، تواضع و بزرگواری بی‌نهایت خداوند را به تصویر می‌کشد. پروردگار عالم، در حالی که هدیه‌ای مادی (هفتصد دینار) برای رفع نیاز فوری بنده می‌فرستد، از او می‌خواهد که این «مقدار کم» را بپذیرد و او را ببخاید. این نهایت احترام و محبت به بنده‌ای دلشکسته است و نشان می‌دهد که ارزش حقیقی بنده در پیشگاه حق، فراتر از هدایای مادی است. این رفتار، الگویی برای دستگیری از نیازمندان با حفظ کرامت و احترام کامل به آنهاست.