M1:2177 — گفت: این نَبْوَد! دگر باره دوید / مانده گشت و غیرِ آن پیر او ندید

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان را به تصویر می‌کشد: رویارویی پیش‌داوری با حقیقت معنوی.

عمر، خلیفهٔ مقتدر، با شنیدن ندای غیبی به گورستان آمده تا «بنده‌ای خاص و محترم» را بیابد. انتظار او، دیدن عارفی برجسته یا زاهدی باوقار است. اما تنها کسی که می‌بیند، یک پیرمرد چنگ‌نواز است؛ هنرمندی که در آن دوران، نمایندهٔ بطالت و لهو و لعب شمرده می‌شد و از نظر اجتماعی جایگاه پایینی داشت. ذهن عمر بلافاصله او را رد می‌کند: «این نَبْوَد!» (این نمی‌تواند او باشد!). این واکنش، نشان‌دهندهٔ حجابِ تصورات و معیارهای ظاهری است. او نمی‌تواند بپذیرد که ولیِّ خدا در چنین لباسی ظاهر شود.

تلاش دوبارهٔ او و «دویدن» در گورستان، نمادی از تقلا برای یافتن واقعیتی است که با انتظاراتش سازگار باشد. اما این تلاش بیهوده است و تنها به خستگی (مانده گشتن) می‌انجامد. مولانا نشان می‌دهد که حقیقت الهی به قضاوت‌های ما محدود نمی‌شود و گاهی درست در جایی یافت می‌شود که انتظارش را نداریم. این بیت، مقدمه‌ای است برای شکستن بت‌های ذهنی عمر و درک این نکتهٔ عمیق عرفانی که «در ظلمت، دلِ روشن بسی است» و نباید به ظاهر افراد قضاوت کرد.