M1:2180 — بار دیگر گِرد گورستان بگشت / همچو آن شیرِ شکاری گردِ دشت

این بیت، آخرین تلاش و جستجوی خلیفه، عمر، را در قبرستان به تصویر می‌کشد. او از سوی ندایی غیبی (هاتف) مأمور شده تا «بندهٔ خاص خدا» را بیابد و به او کمک مالی کند. اما تنها کسی که در قبرستان می‌بیند، یک نوازندهٔ پیر و ظاهراً گناهکار است. عمر که نمی‌تواند بپذیرد چنین فردی برگزیدهٔ حق باشد، با ناباوری و سرسختی به جستجو ادامه می‌دهد.

مولانا در اینجا از تشبیهی قدرتمند استفاده می‌کند: عمر مانند «شیر شکاری» است که در دشت به دنبال صید خود می‌گردد. این تشبیه صرفاً یک جستجوی ساده را نشان نمی‌دهد، بلکه بیانگر جدیت، اقتدار، تمرکز و قاطعیت عمر در اجرای فرمان الهی است. او با تمام توان و دقت، همچون شیری که قلمرو خود را می‌پاید، وجب‌به‌وجب قبرستان را می‌کاود تا مبادا کسی از چشمش پنهان مانده باشد. این جستجوی نهایی، مقدمه‌ای است برای تسلیم شدن او به حقیقتی که در برابرش قرار دارد: اینکه گاهی بندگان خاص خدا در ظاهری غیرمنتظره یافت می‌شوند.