M1:2184 — گفت در باطن: خدایا از تو داد! / محتسب بر پیرکی چنگی فتاد

این بیت لحظۀ وحشت و درماندگی پیرمرد چنگ‌نواز را به تصویر می‌کشد. او که تمام عمر به مطربی مشغول بوده و اکنون در پیری و فقر به گورستان پناه آورده، ناگهان با عمر، خلیفۀ وقت و نماد اجرای شریعت، روبرو می‌شود. در نظام فکری آن زمان، موسیقی لهو و لعب و گناه به شمار می‌آمد و «محتسب» وظیفه داشت با چنین اموری برخورد کند.

واکنش پیرمرد کاملاً طبیعی است. او تصور می‌کند که عمر برای دستگیری و مجازات او آمده است. فریاد درونی او «خدایا از تو داد!» بیانگر اوج استیصال است؛ او خود را گناهکاری ضعیف و «پیرکی چنگی» می‌بیند که در برابر قدرت و صلابت «محتسب» هیچ پناهی جز خدا ندارد. او هنوز نمی‌داند که عمر نه برای مجازات، بلکه به عنوان حامل پیام رحمت و بشارت الهی به سراغش آمده است. این تقابل میان تصور پیرمرد (ترس از عدالت) و واقعیت (تجربۀ رحمت) هستۀ اصلی ادامۀ داستان را شکل می‌دهد.