M1:2186 — پس عمر گفتش مترس از من مَرَم / که‌ت بشارتها ز حق آورده‌ام

این بیت لحظه‌ی محوری داستان «پیر چنگی» است. پیرمرد نوازنده که از فقر و ناامیدی به گورستان پناه برده و برای خدا چنگ نواخته، با دیدن خلیفه، عمر، که نماد قدرت و شریعت است، وحشت‌زده می‌شود. او گمان می‌کند که به خاطر عمل حرامی چون موسیقی، گرفتار محتسب شده و اکنون مجازات خواهد شد. ترس او، ترس گناهکاری است که در برابر قاضی قرار گرفته است.

اما عمر، که با الهامی غیبی (هاتف) به سراغ این «بنده‌ی خاص خدا» آمده، بلافاصله برای رفع این ترس اقدام می‌کند. کلام او تقابل میان ظاهر و باطن را آشکار می‌سازد: پیرمرد خود را گناهکار می‌بیند، اما خداوند او را «صافی و شایسته» خوانده است. عمر در اینجا نه در نقش حاکم و مجری شریعت، بلکه در نقش پیام‌رسان رحمت الهی ظاهر می‌شود. او حامل «بشارت» است، نه تهدید. این بیت، نقطه‌ی عطفی است که در آن، ترس پیر به امید، و تصور او از خشم الهی به دریافت لطف و عنایت او تبدیل می‌شود. مولانا نشان می‌دهد که راه خداوند از طریق ترساندن نیست، بلکه از مسیر بشارت و خبر خوش می‌گذرد و نمایندگان حقیقی او نیز پیام‌آوران امید هستند، نه ناامیدی.