M1:2189 — حق سلامت می‌کند، می‌پرسدت / چونی از رنج و غمان بی‌حَدَت؟

این بیت، نقطه‌ی اوج داستان پیرمرد چنگ‌نواز است. پس از یک عمر هنرنمایی برای مردم و نادیده گرفته شدن در پیری، او از سر ناامیدی به گورستان پناه برده تا آخرین نغمه‌اش را برای خدا بنوازد. در مقابل این اخلاص کامل، پاسخی مستقیم از جانب خداوند دریافت می‌کند که توسط عمر، خلیفه‌ی وقت، به او ابلاغ می‌شود.

پیام با «سلام» حق آغاز می‌شود که نهایت لطف و توجه الهی به بنده‌ای دلشکسته را نشان می‌دهد. این فقط یک احوالپرسی ساده نیست، بلکه اعلام آشتی، پذیرش و امنیت کامل از سوی پروردگار است. سپس خداوند مستقیماً به رنج‌های او اشاره می‌کند («رنج و غمان بی‌حدت») و با این کار نشان می‌دهد که از تمام سختی‌های او آگاه بوده و درد او را نادیده نگرفته است. این بیت، گذار پیرمرد از یأس مطلق به امیدی غیرمنتظره و تجربه‌ی مستقیم رحمت الهی را به تصویر می‌کشد و مقدمه‌ای است برای تحول درونی عمیق او که در ابیات بعدی رخ می‌دهد.