M1:2194 — گفت ای بوده حجابم از اله / ای مرا تو راه‌زن از شاه‌راه

این بیت بخشی از زاری و توبهٔ سوزناک نوازنده‌ای پیر است که پس از دریافت پیام لطف الهی از زبان خلیفه عمر، به عمق غفلت خود پی می‌برد. او در این لحظهٔ بیداری روحانی، رو به سازی می‌کند که یک عمر همدم و وسیلهٔ معیشت او بوده و آن را با تلخی سرزنش می‌کند.

ساز او، که نماد هنر و تمام دلبستگی‌های دنیوی اوست، اکنون در چشمش یک «حجاب» است؛ پرده‌ای که مانع دیدن حقیقت و نزدیکی به خداوند (اله) شده است. او تمام عمر خود را صرف نواختن برای مردم کرده و از یاد خدا غافل مانده بود. این اشتغال به «خَلق» او را از «خالق» دور کرده بود.

در مصرع دوم، این ایده با استعاره‌ای قوی‌تر بیان می‌شود: ساز، یک «راه‌زن» است که او را از «شاه‌راه» منحرف کرده. «شاه‌راه» در ادبیات عرفانی، همان راه مستقیم به‌سوی خدا، یعنی شریعت و طریقت، است. نوازنده حس می‌کند که هنر و شهرت، مانند راهزنی، او را از این مسیر اصلی ربوده و به بیراهه‌های غفلت و سرگرمی کشانده است. شکستن ساز در بیت پیشین، نماد درهم شکستن همین حجاب و توبهٔ قطعی از گذشته‌ای است که اکنون آن را تباه‌شده می‌بیند.