M1:2200 — وای کز تری زیر افکند خُرد / خشک شد کِشت دل من دل بمرد

این بیت بخشی از توبهٔ عمیق و دردناک نوازنده‌ای است که عمر خود را صرف موسیقی کرده و اکنون در پیری، آن را حجابی میان خود و خداوند می‌بیند. او پس از شکستن سازش (چنگ)، به گذشتهٔ خود می‌نگرد و با حسرت فریاد می‌زند.

مولانا در اینجا از یک استعارهٔ دوگانه و بسیار زیبا استفاده می‌کند. «تَرِی» در موسیقی به معنای نغمه‌های ریز و زینت‌بخش است، اما معنای دیگر آن «رطوبت» و «تازگی» است. نوازنده می‌گوید آن «تری» و طراوت ظاهری و فریبندهٔ نُت‌ها و نغمه‌های کوچک (زیر افکند خُرد)، در واقع رطوبت و حیات واقعی را از «کشتزار دل» او گرفته و آن را به بیابانی خشک تبدیل کرده است. این لذت‌های آنی و سطحی، ریشهٔ معنویت را در وجودش خشکانده و باعث مرگ روحانی قلب او شده است.

این بیت به زیبایی تقابل میان لذت‌های دنیوی و حیات معنوی را به تصویر می‌کشد. آنچه در ظاهر «تر» و باطراوت به نظر می‌رسید (موسیقی)، در باطن عامل «خشکی» و مرگ دل بوده است. این درک دردناک، نقطهٔ عطف تحول روحی نوازنده و آمادگی او برای دریافت رحمت الهی است.