M1:2751 — بانگ می‌آمد که ای طالب بیا / جود، محتاج گدایان چون گدا

مولانا در اینجا یک رابطه‌ی دوطرفه و عاشقانه میان «بخشنده» و «نیازمند» را به تصویر می‌کشد. معمولاً تصور می‌شود که این فقط گداست که به دنبال شخص بخشنده و کرم اوست. اما مولانا این معادله را برعکس می‌کند و می‌گوید «جود» (کرم و بخشندگی) نیز فعالانه در جستجوی «گدا» (نیازمند) است.

این مفهوم در عرفان اسلامی، به‌ویژه در نگاه مولانا، بسیار عمیق است. صفات خداوند، مانند «کریم» و «بخشنده»، برای آنکه ظهور کنند و به فعلیت برسند، به یک «محل» یا «مظهری» برای تجلی نیاز دارند. همان‌طور که یک چهره‌ی زیبا برای دیده شدن به آینه نیازمند است (چنانکه در بیت بعدی می‌آید)، صفت بخشندگی خداوند نیز برای آشکار شدن به وجود نیازمندان محتاج است. بنابراین، نیاز مخلوق، آینه‌ای است که کرم خالق را بازمی‌تاباند.

این بیت، نیازمند و طالب را در جایگاهی والا قرار می‌دهد. او دیگر موجودی منفعل و صرفاً دریافت‌کننده نیست، بلکه عاملی ضروری برای تحقق یک صفت الهی است. این نگاه، رابطه‌ی انسان با خدا را از یک رابطه‌ی یک‌سویه‌ی مبتنی بر نیاز، به یک رابطه‌ی متقابل و عاشقانه تبدیل می‌کند که در آن هر دو طرف، جوینده‌ی یکدیگرند. ندای «ای طالب بیا» در واقع صدای خودِ «جود» و بخشندگی است که مشتاقانه طالب را به سوی خود فرا می‌خواند.