M1:2798 — دام آدم خوشهٔ گندم شده / تا وجودش خوشهٔ مردم شده

این بیت به داستان آدم و حوا و هبوط آنها از بهشت اشاره دارد. مولانا این رویداد را از زاویه‌ای متفاوت تفسیر می‌کند. «خوشه‌ی گندم» که نماد فریب و وسوسه بود و باعث شد آدم در «دام» افتد و از بهشت رانده شود، در نگاه مولانا یک ابزار ضروری در نقشه‌ی بزرگ الهی است.

این هبوط، یک سقوط و تنزل محض نبود، بلکه مقدمه‌ای برای یک صعود بزرگ‌تر بود. وجود آدم پس از این واقعه، همچون خوشه‌ای شد که بذرهای بی‌شمار انسانیت از آن رویید. به عبارت دیگر، این «دام» ظاهری، در باطن وسیله‌ای بود تا انسان بر روی زمین پدید آید، با اختیار خود راه کمال را بپیماید و به مقامی بالاتر از فرشتگان دست یابد. مولانا در اینجا، مانند دیگر ابیات این بخش، نشان می‌دهد که چگونه یک رویداد ظاهراً منفی یا یک هدف کوچک مادی، می‌تواند به نتیجه‌ای بسیار بزرگ و معنوی منجر شود.