M1:2802 — آمده عباس حرب از بهر کین / بهر قمع احمد و استیز دین

این بیت یکی دیگر از نمونه‌هایی است که مولانا برای نشان دادن «تقدیر الهی» و نتایج غیرمنتظرهٔ نیت‌های انسانی می‌آورد. در ابیات قبل، او به داستان‌هایی مانند رفتن موسی برای آوردن آتش و یافتن نور الهی اشاره می‌کند. در اینجا، به یک واقعهٔ تاریخی مهم در صدر اسلام اشاره دارد: حضور عباس بن عبدالمطلب، عموی پیامبر، در جنگ بدر در سپاه مخالفان.

نیت اولیهٔ عباس، جنگیدن با پیامبر و برانداختن (قمع) دین نوپای اسلام بود. او با «کین» و برای «ستیز با دین» آمده بود. اما تقدیر خداوند چیز دیگری را برای او رقم زد. همانطور که در بیت بعدی مشخص می‌شود، او نه تنها مسلمان شد، بلکه خود و فرزندانش (خلفای عباسی) برای قرن‌ها نگاهبان و حاکم جهان اسلام شدند و «پشت و پناه دین» گشتند.

مولانا با این مثال تاریخی، این مفهوم عمیق عرفانی را بیان می‌کند که بسیاری از اوقات، انسان با هدفی دنیوی یا حتی خصمانه قدم در راهی می‌گذارد، اما دست غیبی خداوند او را به مقصدی کاملاً متفاوت و متعالی می‌رساند. دشمنی او به دوستی و تکیه‌گاه تبدیل شد، درست همان‌طور که اعرابی در پی آب رفت و به جمال یوسف رسید.