M1:2825 — آب شیرین و سبوی سبز و نَوْ / ز آب بارانی که جمع آمد به گَوْ

این بیت، هدیه‌ی ساده و بی‌پیرایه‌ی مرد عرب بیابان‌نشین را توصیف می‌کند. او از دل صحرای خشک، چیزی را به دربار خلیفه آورده که در دنیای خودش گران‌بهاترین دارایی اوست: یک کوزه‌ی آب شیرین. مولانا با ذکر جزئیاتی مانند «سبز و نو» بودن کوزه و اینکه آب از «بارانی که در گودالی جمع شده» به دست آمده، هم بر ارزش این هدیه در چشم مرد عرب تأکید می‌کند و هم بر سادگی و حقارت آن در مقایسه با شکوه دربار خلیفه.

این هدیه نماد عبادت و طاعت خالصانه‌ای است که فرد با تمام بضاعت اندک خود به پیشگاه خداوند می‌آبرد. از دیدگاه عارفانه، ارزش عمل نه به ظاهر آن، که به صدق و اخلاص نیت فاعل آن است. همان‌طور که مرد عرب با تمام وجودش این آب را ارزشمند می‌داند، خداوند نیز به عمل خالصانه‌ی بنده‌اش، هرچند در نگاه دیگران کوچک باشد، به دیده‌ی لطف و قبول می‌نگرد. خنده‌ی درباریان و پذیرش نهایی هدیه از سوی آنان (که در ابیات بعدی می‌آید)، نشان‌دهنده‌ی تفاوت میان نگاه ظاهربین و نگاه معناگراست.