M1:2840 — پیش استادی که او نحوی بود / جان شاگردش ازو نحوی شود

این بیت بخشی از یک مجموعه ابیات است که مولانا در آن بر تأثیر عمیق و بنیادین استاد بر شاگرد تأکید می‌کند. او با مثال‌های مختلف نشان می‌دهد که شاگرد نه تنها دانش، بلکه خصلت و جوهرۀ اصلی استادش را به ارث می‌برد. در اینجا، مثال استاد «نحو» یا دستور زبان عربی آورده شده است. پیام این است که همنشینی با چنین استادی، صرفاً به یادگیری قواعد خشک منجر نمی‌شود، بلکه «جان» و روان شاگرد نیز همانند آن دانش، قاعده‌مند، دقیق و ساختاریافته می‌شود.

این مثال، مقدمه‌ای برای بیت بعدی است که در آن مولانا به هدف اصلی خود می‌رسد: «باز استادی که او محو رهست / جان شاگردش ازو محو شهست». یعنی همان‌طور که استاد نحو، شاگرد را «نحوی» می‌کند، استاد راه طریقت که خود در راه حق «محو» و فانی شده است، جان شاگردش را نیز در ذات حق فانی و محو می‌سازد. مولانا با استفاده از جناس زیبای «نحو» و «محو»، دانش ظاهری و معرفت باطنی را در برابر هم قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که همراهی با استاد حقیقی، تحولی درونی و وجودی است، نه فقط انتقال اطلاعات.