M1:2863 — کاین سبو پر زر به دست او دهید / چونک واگردد سوی دجله‌ش برید

این بیت، اوج بخشندگی و بزرگواری خلیفه را به تصویر می‌کشد. خلیفه نماد خداوند یا انسان کامل است که هدیه‌ی ناچیز و ناقص بنده‌ی خود (آب گل‌آلود مرد عرب در برابر رود عظیم دجله) را با گشاده‌رویی می‌پذیرد و در مقابل، پاداشی بی‌نهایت ارزشمند (کوزه‌ی پر از طلا) به او عطا می‌کند. این بخشش دو جنبه دارد: یکی مادی (طلا) و دیگری معنوی و معرفتی.

دستور خلیفه برای بردن مرد عرب به سوی دجله، یک حرکت نمادین است. او می‌خواهد به مرد عرب، که از وجود «دریای» رحمت بی‌خبر است و «کوزه‌ی» کوچک خود را همه‌چیز می‌پندارد، عظمت و بی‌کرانگی منبع اصلی را نشان دهد. این کار صرفاً برای انتخاب یک مسیر کوتاه‌تر (همانطور که در بیت بعدی ذکر می‌شود) نیست، بلکه برای گشودن چشم او به حقیقتی بزرگتر است. خلیفه با این کار، بدون تحقیر هدیه‌ی او، منبع اصلی بخشش و فراوانی را به او می‌نمایاند تا مرد عرب به کوچکی پیشکش خود و عظمت لطف میزبان پی ببرد.