M1:2870 — گنج مخفی بُد ز پُری چاک کرد / خاک را تابان‌تر از افلاک کرد

مولانا در اینجا داستان خلیفه و مرد عرب را به یک تمثیل عرفانی بزرگ پیوند می‌زند. خلیفه نماد خداوند و مرد عرب نماد انسان است. همانطور که لطف خلیفه از کثرت و فراوانی‌اش سرریز می‌کند، وجود الهی نیز همچون «گنجی پنهان» بود که از شدت کمال و لبریز بودن، «دوست داشت که شناخته شود» و به همین دلیل، جهان را آفرید.

این آفرینش، یک «چاک کردن» یا شکافته شدن از فرطِ پُری است؛ یک تجلی و ظهور ناگزیر از عشقی که می‌خواهد خود را بنمایاند. نتیجه‌ی این تجلی آن است که «خاک»، یعنی همین جهان مادی و وجود انسان، ارزشی بی‌نظیر می‌یابد و از «افلاک» یا عوالم بالاتر نیز درخشان‌تر و پرمعناتر می‌شود. چرا که این جهان، آینه‌ای است که آن گنج پنهان را آشکار می‌کند و صحنه‌ی شناخت خداوند است. این بیت، ارزش والای عالم خلقت را به عنوان بازتاب مستقیم کمالات الهی بیان می‌کند.