M1:2905 — این حکایت گفته شد زیر و زبر / همچو فکر عاشقان بی پا و سر

مولانا در این بیت به شیوه‌ی روایتگری خود اشاره می‌کند و آن را به «فکر عاشقان» تشبیه می‌کند. داستان مرد عرب و خلیفه، مانند بسیاری از داستان‌های مثنوی، به صورت خطی و منظم پیش نمی‌رود، بلکه پر از پرش‌های تداعی‌گونه، نکات عرفانی و تفسیرهای معنوی است. این پراکندگی و نداشتن آغاز و پایان مشخص (بی پا و سر)، از نظر مولانا یک ویژگی است، نه یک نقص.

اندیشه‌ی عاشق نیز همین‌گونه است؛ در بند زمان و مکان و منطق نیست. از ازل می‌آید و به ابد می‌پیوندد. به همین ترتیب، این حکایت نیز صرفاً یک داستان تاریخی نیست، بلکه حقیقتی ازلی و ابدی را بیان می‌کند که به عالم معنا تعلق دارد، نه به ترتیب و توالی دنیای مادی. مولانا از خواننده می‌خواهد که به دنبال ساختار ظاهری داستان نباشد، بلکه مانند یک عاشق، در معنای بی‌کران آن غرق شود.