M1:2957 — صد هزاران ساله راه از جاده دور / بردشان و کردشان ادبیر و عور

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، عاقبت وحشتناک کسانی را به تصویر می‌کشد که بدون راهنمایی یک «پیر» در راه معنوی قدم می‌گذارند. مولانا هشدار می‌دهد که خطری به نام «غول» (که در اینجا نماد ابلیس، نفس اماره یا هر راهزن معنوی دیگری است) در کمین این مسافران تنهاست.

تصویر «صد هزاران ساله راه» صرفاً یک مسافت فیزیکی نیست، بلکه عمق گمراهی و تباهی عمر را نشان می‌دهد. این انحراف، سالک را نه تنها از مقصد دور می‌کند، بلکه تمام دارایی‌های معنوی او را نیز می‌ستاند و او را «ادبیر و عور» (شکست‌خورده و برهنه) رها می‌کند. این برهنگی به معنای از دست دادن ایمان، معرفت، آرامش و هرگونه دستاورد روحانی است. در واقع، نتیجهٔ پیروی از راهنمای دروغین، پوچی و خسران مطلق است. این بیت تأکیدی است بر اینکه در سفر روحانی، انتخاب راهنما از خود سفر مهم‌تر است و یک انتخاب اشتباه می‌تواند به تباهی ابدی منجر شود.