M1:2988 — ور بهر زخمی تو پر کینه شوی / پس کجا بی‌صیقل آیینه شوی

این بیت در ادامه‌ی نصیحت به سالک است که پس از انتخاب پیر و راهنمای معنوی، باید صبور و استوار باشد. مولانا می‌گوید راه تربیت روحانی و همراهی با یک «عاقل» یا «بنده‌ی خاص» خالی از دشواری نیست. این دشواری‌ها و «زخم»ها، مانند ضربه‌هایی هستند که برای صاف و صیقلی کردن یک آینه‌ی زنگار گرفته لازم است. آینه‌ی قلب سالک تنها با همین سختی‌ها و تحمل آنهاست که شفاف می‌شود و می‌تواند حقیقت را بازتاب دهد.

اگر شاگرد (مرید) با هر ناملایمتی، چه از جانب پیر و چه از جانب روزگار، دل‌چرکین شود و کینه به دل بگیرد، در واقع از ابزار اصلی تزکیه‌ی نفس، یعنی «صیقل» زدن، فرار می‌کند. چنین فردی هرگز به صفای باطنی نخواهد رسید، زیرا شرط اصلی این راه، پذیرش سختی‌ها به عنوان بخشی از فرآیند رشد و پاک‌سازی درون است، نه بهانه‌ای برای رنجش و کینه‌ورزی.